Take On A Street Go-Kart Thru [ Tokyo / Osaka / Okinawa! ]

Co ustalić krok po kroku, zanim pojedziesz ze starszym towarzyszem podróży na street karting po Tokio

Co ustalić krok po kroku, zanim pojedziesz ze starszym towarzyszem podróży na street karting po Tokio

Co ustalić krok po kroku, zanim pojedziesz ze starszym towarzyszem podróży na street karting po Tokio

Jedziesz do Tokio we dwoje, z rodzicem albo starszym przyjacielem. Dni jest niewiele. A mimo to chcesz zobaczyć miasto z niskiej perspektywy gokarta. Pierwsza wątpliwość, która się wtedy pojawia, brzmi zwykle tak: „Czy będziemy się dobrze bawić razem?".

Zacznę od wniosku. To, czy będziecie się dobrze bawić razem, nie zależy od wysiłku w dniu przejazdu, tylko od tego, jak wszystko ustalicie przed wyjazdem. Kto prowadzi? Który oddział wybrać? Jak zarezerwować? Gdzie spędzi czas osoba, która czeka? Jeśli ustalicie te sprawy w tej kolejności, nawet za pierwszym razem nic was na miejscu nie zaskoczy. Na przykładzie tokijskich oddziałów Street Kart omówię po kolei, co warto sprawdzić, podróżując we dwoje ze starszą osobą.

Krok 1: Najpierw porozmawiajcie, czy prowadzić będziecie oboje

Na początek trzeba ustalić, czy towarzysz podróży usiądzie za kierownicą. Od tego zależy cała reszta. Jeśli zostawicie tę kwestię otwartą, a zaczniecie ustalać oddział i termin, później trzeba będzie wszystko układać od nowa.

Gokarty Street Kart są jednoosobowe. Nie da się jechać jako pasażer. Układ „ty prowadzisz, a ja siedzę obok" po prostu nie istnieje. Jeśli chcecie jechać we dwoje, oboje musicie spełniać warunki uczestnictwa jako kierowcy.

Wymagania dotyczące prawa jazdy zależą od kraju i rodzaju dokumentu. Dokumenty potrzebne do prowadzenia w Japonii sprawdźcie dla obu osób na oficjalnej stronie. Tylko w tej sprawie niczego nie zakładajcie na wyczucie. Przeczytajcie warunki dotyczące prawa jazdy razem na oficjalnej stronie Street Kart. Obowiązują też inne warunki, na przykład wiekowe, więc szczegóły również sprawdźcie na oficjalnej stronie. Zdarza się, że ktoś sprawdzi wymagania tylko dla towarzysza, a swoje odłoży na później. Sprawdźcie je dla obu osób jednocześnie.

Po rozmowie towarzysz może powiedzieć: „Ja nie pojadę, pomacham ci na pożegnanie". To także w pełni dobra odpowiedź. Wtedy drugim filarem dnia stanie się „sposób spędzenia czasu przez osobę czekającą", o którym piszę w kroku 4. Jeśli wcześnie zdecydujecie, kto jedzie, a kto nie, w obu przypadkach zostanie wam wystarczająco dużo czasu na przygotowania.

Jedna uwaga o samym gokarcie. Jeździ się nim zupełnie inaczej niż samochodem osobowym. Według materiałów nie ma zawieszenia, więc każda nierówność drogi jest wyczuwalna. Gdy ruszysz, dźwięki i powietrze miasta są tuż obok. Ta bliskość to właśnie największa frajda. Jeśli jednak towarzysz ma prowadzić, obejrzyjcie razem wcześniej zdjęcia na oficjalnej stronie i sprawdźcie, jak wygląda pojazd i w jakiej pozycji się siedzi. Już to wystarczy, by uniknąć zaskoczenia w rodzaju „wyobrażałem sobie ten pojazd zupełnie inaczej".

Jeśli oboje postanowicie jechać, na tym etapie pomyślcie też o stroju. Materiały zalecają buty z zakrytymi palcami (najlepiej sportowe) i wygodne ubranie. Należy unikać butów z odkrytymi palcami, obcasów, spódnic i sukienek. Kask jest obowiązkowy dla wszystkich i jest zapewniany bezpłatnie razem z goglami. Jeśli w bagażu będą tylko skórzane buty albo sandały, na miejscu będzie problem. Spokojniej będzie, jeśli przy pakowaniu oboje wybierzecie po jednej parze butów „na dzień przejazdu".

Krok 2: Wybierzcie oddział w Tokio według łatwości dojazdu

Street Kart ma w całej Japonii 9 oddziałów: 7 w Tokio, 1 w Osace i 1 na Okinawie. Spośród siedmiu tokijskich oddziałów pierwszy i drugi w Akihabarze leżą jednak praktycznie w tym samym miejscu, podobnie jak oddział Shibuya i Shibuya Annex. Wybór stanie się czytelniejszy, jeśli podzielicie Tokio na cztery obszary: Akihabara, Shibuya, Shinagawa i Tokyo Bay (Shin-Kiba).

Jeśli jedzie z wami starsza osoba, przy porównywaniu oddziałów liczba minut pieszo od stacji powinna ważyć tyle samo, co widoki. To kluczowa sprawa. Oddziały nie mają parkingów. Złota zasada: wybierajcie, zakładając dojazd pociągiem i dojście pieszo.

Oddział Shinagawa znajduje się około 3 minut pieszo od stacji Kita-Shinagawa linii Keikyu. Materiały wymieniają jako punkty charakterystyczne trasy most Rainbow Bridge i widoczną w oddali Tokyo Tower. Około 5 minut pieszo od oddziału leży chram Shinagawa z bramą torii zdobioną dwoma smokami i sztucznym wzgórzem Fuji (fujizuka). Torii stoi na szczycie kamiennych schodów, więc to, czy towarzysz po nich wejdzie, ustalcie w granicach jego możliwości. Idąc dalej, dojdziecie do świątyni Honsen-ji (około 10 minut pieszo), jednego z sześciu posągów Jizō z epoki Edo, z wielkim dzwonem świątynnym, oraz do Tennozu Isle (około 20 minut pieszo), gdzie wzdłuż kanałów ciągną się galerie i kawiarnie.

Oddziały w Akihabarze leżą według materiałów około 5, 7 minut pieszo od stacji JR Akihabara. Punkty charakterystyczne trasy to otwarty w 1914 roku ceglany budynek dworca Tokio od strony Marunouchi, wieża zegarowa domu towarowego Wako na skrzyżowaniu Ginza 4-chome oraz pełna szyldów dzielnica elektroniki Akihabara. Gorączka dzielnicy elektroniki i spokojny kolor czerwonej cegły dworca Tokio. Sto lat różnicy połączone jedną drogą, na tym polega urok trasy z Akihabary.

Dwa oddziały w Shibuyi leżą około 5 minut pieszo od stacji Shinsen linii Keio Inokashira. Wśród punktów charakterystycznych trasy wymienia się skrzyżowanie Shibuya Scramble, ulicę Takeshita i obsadzoną zelkowami aleję Omotesando. Skrzyżowanie, na którym w chwili zmiany świateł fala ludzi rusza z czterech stron, i aleja przypominająca zielony tunel. Trasa w Shibuyi pozwala doświadczyć jedna po drugiej dwóch ulic o zupełnie różnym charakterze.

Oddział Tokyo Bay leży około 8 minut pieszo od stacji Shin-Kiba. Jako punkty charakterystyczne trasy podaje się Rainbow Bridge, Tokyo Tower i okolice Odaiby. Nad zatoką, gdzie ciągną się morze i dzielnice magazynów, widok nagle się otwiera. Niebo jest tam zupełnie inne niż w centrum, gdzie jedzie się między wieżowcami.

Porównując oddziały, zostawcie też zapas czasu na przybycie. Według materiałów obowiązkowe jest przybycie 15 minut wcześniej na zameldowanie i instruktaż bezpieczeństwa. Do czasu dojścia od stacji doliczcie przesiadki i tempo chodu towarzysza, a potem wyliczcie wstecz, o której wyjść z hotelu. Warto też pomyśleć o bagażu. W oddziałach są szafki na drobne rzeczy, ale nie nadają się na duże bagaże, takie jak walizki. Jeśli dzień przejazdu pokrywa się z dniem przeprowadzki między noclegami, wygodniej będzie zostawić duży bagaż w hotelu i dopiero wtedy wyruszyć.

Trasy są przypisane do poszczególnych oddziałów i mogą się różnić w zależności od planu. Jakie widoki zobaczycie, sprawdźcie przed rezerwacją na oficjalnej stronie.

Krok 3: Rezerwujcie wcześnie i od razu wyjaśnijcie kwestię języka

Gdy oddział jest wybrany, czas na rezerwację. W weekendy miejsca szybko się zapełniają, dlatego warto działać od razu, gdy tylko ustalicie termin. W podróży ze starszą osobą mogą się zdarzyć dni, gdy ze względu na pogodę lub samopoczucie zechcecie przesunąć plan o dzień. Nie upierajcie się przy weekendzie i weźcie pod uwagę także dni powszednie. Już to znacznie poszerzy wybór.

Do rezerwacji można użyć Facebooka, LINE lub e-maila (booking@streetkart.com). Zakres planów i czas trwania mogą się zmieniać, dlatego aktualne informacje sprawdzajcie na oficjalnej stronie Street Kart.

Według materiałów płatność odbywa się z góry, w całości, przez PayPal, a kartą kredytową można zapłacić nawet bez konta PayPal. Z tego samego linku płatniczego kilka osób może zapłacić osobno, więc jeśli chcecie podzielić koszty, każde może zapłacić za siebie. Ceny zależą od sezonu i pory dnia, dlatego aktualne stawki sprawdzajcie na oficjalnej stronie (kart.st).

Razem z rezerwacją przemyślcie też pogodę. Według materiałów przy lekkim lub umiarkowanym deszczu przejazd odbywa się zgodnie z planem, a peleryny przeciwdeszczowe są zapewniane bezpłatnie. Przy ulewie lub tajfunie przejazd jest odwoływany i można wybrać skróconą wycieczkę (ze zwrotem różnicy), zmianę terminu lub pełny zwrot pieniędzy. Anulowanie jest bezpłatne do 7 dni przed terminem. Jedziecie mimo deszczu czy przekładacie na inny dzień? Jeśli z góry ustalicie, gdzie przebiega granica, biorąc pod uwagę także samopoczucie towarzysza, rano w dniu przejazdu nie będziecie się wahać, patrząc w niebo.

Według stanu na listopad 2023 roku łącznie we wszystkich oddziałach przeprowadzono ponad 150 000 przejazdów, skorzystało z nich ponad 1,34 miliona osób, opublikowano ponad 20 000 opinii, a średnia ocena wyniosła 4,9 na 5.

Na tym etapie załatwcie też sprawę języka. Oficjalna strona jest dostępna w 22 językach. Natomiast instrukcje w dniu przejazdu są zasadniczo po angielsku. Inne języki zależą od personelu w danym dniu i nie są gwarantowane. Jeśli towarzysz nie czuje się pewnie po angielsku, ustalcie między sobą sygnały. Jeśli czegoś nie dosłyszy, podnosi rękę. Wyjaśnienia dotyczące bezpieczeństwa uzupełnia na bieżąco druga osoba stojąca obok. To wystarczy, by podejść do przejazdu ze spokojem. Pytania dotyczące języka można zadać już przy rezerwacji, ale pamiętajcie, że nie oznacza to gwarancji obsługi w danym języku w dniu przejazdu.

Jeśli przyjeżdżacie z Polski, waszym wspólnym językiem będzie zapewne polski. Angielskich wyjaśnień w dniu przejazdu słuchajcie razem, stojąc obok siebie. Zanim ruszycie, krótko się upewnijcie: „Chodziło o to, prawda?". Jeśli wymienicie uśmiech i skiniecie głowami, to w zupełności wystarczy. Taka jedna wymiana zdań potrafi naprawdę mocno rozładować napięcie.

Krok 4: Gdy towarzysz nie jedzie, niech czekanie też będzie częścią planu

Jeśli towarzysz postanowi nie jechać, za wszelką cenę unikajcie sytuacji, w której po prostu czeka bez celu przed oddziałem. Wystarczy, że osoba czekająca też ma swój konkretny plan, a ten dzień stanie się dniem was obojga.

Według materiałów w każdym oddziale jest toaleta i Wi-Fi, a w promieniu 5 minut pieszo znajduje się sklep convenience. Oprócz tego ustalcie jedno miejsce, w którym można spokojnie usiąść. Przy oddziale Shinagawa jest to Starbucks Shinagawa Grand Commons, około 5 minut pieszo. W Akihabarze, Starbucks Akihabara Ekimae, około 2 minut pieszo. W Shibuyi, Starbucks Shibuya Tsutaya, około 8 minut pieszo.

Jeśli towarzysz woli pospacerować, może pójść obejrzeć dzwon świątyni Honsen-ji. Z Akihabary można też wybrać się do chramu Kanda Myojin (około 10 minut pieszo). Godzinę i miejsce spotkania zapiszcie przed wyjazdem na kartce i wręczcie ją towarzyszowi. To najpewniejszy sposób. Czas trwania przejazdu zależy od planu, więc ustalcie godzinę na podstawie informacji uzyskanych przy rezerwacji.

Jeśli osoba czekająca zna przebieg dnia, łatwiej jej oszacować czas. Według materiałów najpierw w recepcji następuje sprawdzenie prawa jazdy i instruktaż bezpieczeństwa, potem jazda za przewodnikiem, a na koniec powrót do oddziału i zwrot gokarta. Uczestnicy po przejeździe wracają do oddziału. Jeśli ustalicie oddział jako miejsce odbioru, unikniecie rozminięcia się. Osoba czekająca powinna mieć dobrze naładowany smartfon, by zawsze można było się z nią skontaktować. Materiały również wymieniają powerbank wśród rzeczy, które warto mieć ze sobą.

Krok 5: Ograniczony czas poświęćcie na „jeden oddział i jedno miejsce w pobliżu"

Im krótsza podróż we dwoje, tym bardziej kusi, by w jeden dzień objechać całe Tokio. Doskonale to rozumiem. Ale jeśli jedzie z wami starsza osoba, gorąco radzę ograniczyć się do jednego obszaru. Każda przesiadka mniej to wyraźnie mniej zmęczenia i mniej czasu straconego na błądzenie.

Plan układa się prosto. Do wybranego oddziału dodajcie tylko jedno miejsce w zasięgu spaceru albo krótkiej jazdy pociągiem. W Shinagawie, przed przejazdem lub po nim spacer wzdłuż kanałów Tennozu Isle. W Akihabarze, wypad pociągiem na dworzec Tokio (około 5 minut) i spojrzenie z bliska na fasadę budynku od strony Marunouchi. W Shibuyi, spacer aleją zelkow Omotesando. Dworzec Tokio i Omotesando to połączenia typu „widoki, które minęliście gokartem, teraz oglądacie w tempie spaceru". W opiniach można przeczytać: „Mogłem zobaczyć ulice Tokio z zupełnie innej perspektywy".

Zdjęcia róbcie pieszo, przed przejazdem lub po nim

Tym, którzy chcą mieć zdjęcia, muszę powiedzieć jedno: w trakcie jazdy nie dotykajcie smartfona. Przejazd odbywa się w grupie, wyznaczoną trasą, za przeszkolonym przewodnikiem. Według materiałów zdarzają się postoje w miejscach na zdjęcia, ale szczegóły dotyczące miejsc i postojów sprawdźcie przy rezerwacji. Właśnie dlatego najlepiej zaplanować, że ujęcia, na których wam zależy, zrobicie pieszo przed przejazdem lub po nim. Czasem po przejeździe można otrzymać zdjęcia, ale według materiałów zależy to od usługi, więc nie liczcie na to za bardzo.

Dobrych miejsc do zdjęć jest sporo. Na dworcu Tokio najlepszym ujęciem jest frontowa fasada od strony Marunouchi. Długi ceglany budynek zmieści się w kadrze w całości, jeśli staniecie nieco dalej. Na Omotesando z chodnika pod zelkowami zmieścicie w jednym kadrze prostą jak strzała ulicę i drzewa. Brama torii chramu Shinagawa także idealnie nadaje się na pamiątkowe zdjęcie we dwoje.

„Przed chwilą przejeżdżaliśmy tędy gokartem". Zdjęcie zrobione z tymi słowami zapada w pamięć zupełnie inaczej niż fotografia samego krajobrazu. Nawet w dzień, w którym towarzysz nie wsiadł do gokarta, zdjęcia z miejsc, które potem razem odwiedziliście, bez wątpienia będą waszymi wspólnymi zdjęciami.

Wystarczy trzymać się kolejności, a wspólny dzień ułoży się sam

W podróży do Tokio ze starszym towarzyszem nie trzeba się przesadnie wszystkim przejmować. Najważniejsza jest kolejność. Ustalcie, kto prowadzi. Sprawdźcie wymagania dotyczące prawa jazdy dla obu osób. Wybierzcie oddział blisko stacji. Zarezerwujcie wcześnie i od razu wyjaśnijcie kwestię języka. Ustalcie, gdzie poczeka osoba, która nie jedzie. Zdjęcia róbcie pieszo przed przejazdem lub po nim. Jeśli dotrzymacie tej kolejności, w dniu przejazdu pozostanie wam tylko cieszyć się widokami.

Gdy termin będzie ustalony, najpierw sprawdźcie razem oddziały i plany na oficjalnej stronie Street Kart. Potem zarezerwujcie z wyprzedzeniem przez Facebooka, LINE lub e-mail. Weekendy szybko się zapełniają. Zanim się zdecydujecie, wymarzony termin może już zniknąć.

Tokio oglądane z nisko osadzonego siedzenia. A potem ta sama droga przemierzona razem pieszo. Gdy wspomnienie jazdy i wspomnienie spaceru splotą się w jedno, ten dzień nie wyblaknie aż do końca podróży. Przygotowujcie się po kolei. A potem zostaje już tylko ruszyć w miasto.


Ten artykuł został napisany po japońsku i przetłumaczony z pomocą sztucznej inteligencji. Niektóre sformułowania mogą brzmieć nienaturalnie – dziękujemy za wyrozumiałość. Najdokładniejsze i najnowsze informacje znajdą Państwo na oficjalnej stronie kart.st.


Street Kart nie jest w żaden sposób powiązany z firmą Nintendo ani z serią Mario Kart. Nie udostępniamy kostiumów postaci Nintendo, a takich kostiumów nie można nosić podczas przejazdów również wtedy, gdy uczestnicy przyniosą je ze sobą.